Volgens WWF en Stinasu gaat het goed met populatie zeeschildpadden op stranden Galibi en Matapica - Hoeveel schildpadden stranden bevolken onduidelijk

Bescherming schildpadden blijkt effectief

09-03-2010 door Ivo Evers, De Ware Tijd


Paramaribo - Het gaat de betere kant op met de zeeschildpadden die de Surinaamse kust aandoen om eieren te leggen. Dankzij jarenlange inspanningen en investeringen – van onder meer het Wereld Natuurfonds (WWF) – zijn de populaties Aikanti (leatherback) en krapé (green turtle) stabiel.

Alleen de Warana, het derde soort dat veel voorkwam, is vrijwel verdwenen. Waarschijnlijk komt dat door stroperij in de jaren '60 door de lokale bevolking. Het aantal nesten dat de krapé legt ligt nu tussen de tien- en achttienduizend per jaar, voornamelijk op de stranden van Galibi en Matapica. "Dat zijn goede populaties", zegt Avanaisa Turney van het WWF. De Aikanti leggen tegenwoordig tussen de vijf- en tienduizend nesten per jaar aan de Surinaamse kusten. De cijfers fluctueren nogal. Dat komt doordat zeeschildpadden in groepen naar Suriname komen om eieren te leggen. Deze lopen in aantallen zeer uiteen.

In elk geval veel hogere cijfers dan zo'n veertig jaar terug. In 1970 werden iets meer dan drieduizend nesten van de krapé geteld. Die van de aytkanti waren met rond de honderd vrijwel te verwaarlozen. De warana legde in dat jaar nog bijna tweeduizend nesten maar zij is nu, zo stelt het WWF, vrijwel verdwenen. Op de stranden van Frans-Guyana doet dit soort het echter wel goed. Op de Surinaamse stranden worden dagelijks nesten geteld, inclusief die zijn gestroopt. De manier van tellen is overigens de gehele periode hetzelfde gebleven.

Stroperij is nog wel altijd een probleem. Van de krapé wordt minimaal tien procent van de gelegde eieren geroofd. In 2006 was dat zelfs veertig procent. Turney: "Als je niets doet aan bescherming, gaan deze percentages direct omhoog. Daarom zijn we nog steeds aanwezig. Op lange termijn is er nog geen oplossing.

Er moeten nog steeds fondsen beschikbaar worden gesteld en de WWF steekt er nog steeds veel energie in. Het probleem is dat er een markt voor de eieren is in Suriname. Het zit bijvoorbeeld in de javaanse cultuur en ook chinezen eten de eieren." Samie Amatroesijat van Stichting Natuurbehoud Suriname (Stinasu): “De stroperij in Matapica is dankzij ecotoerisme gedaald tot een minimum. Op Galibi was de stroperij ook hoog, daar hangt de stroperij af van economische omstandigheden. Het ene jaar wordt veel geroofd, het andere minder. Er waren problemen, omdat mensen geen werk hebben. Stinasu probeert mensen aan te nemen die geen werk hebben en hoopt zo de stroperij terug te dringen.” Ruimtelijke ordening, Grond- en Bosbeheer (RGB) kreeg van het WWF dit jaar negentigduizend Amerikaanse dollar voor de bescherming van de zeeschildpadden.

De WWF doet ieder jaar een dergelijke donatie om onderzoek en bescherming te stimuleren.

(Bron: http://www.dwtonline.com/)
(Bron foto's: archief Kraaijer)

Noot Kraaijer:
Goed nieuws zou je denken... Maar, het WWF en Stinasu kunnen kennelijk niet het aantal lederrugschildpadden en soepschildpadden op de stranden van Galibi en Matapica aangeven. De nesten en eieren worden geteld, maar uit de vele duizenden eieren zal een beperkt aantal kleine schildpadjes de weg naar de Oceaan overleven. Dus, of het echt goed gaat met de zeeschildpadden op Surinaamse stranden is niet bekend.

In 2007 bereikte een door het WWF op Galibi van een zender voorziene lederrugschildpad met de naam Aitkanti de kust van het Britse Wales. In april 2008 benaderde ik de instantie die de schildpad via de zender volgde, Caribbean Conservation Corporation in Gainesville, Forida, met de vraag waar Aitkanti op dat moment was. De laatst gesignaleerde locatie was ergens voor de kust van Portugal. Daniel Evans van genoemde organisatie liet mij dit weten:

"Researchers did not see her on the nesting beach last season, but might this year. The transmitter has most likely failed, batteries have run out. We do not believed that anything bad happened to her. The nesting beach where she was tagged is called Samsambo Beach."

In december 2009 benaderde ik weer Evans en toen was dit zijn reactie: "I have not heard if she has been seen on the nesting beach again."

Een maand eerder, op 17 november 2009, benaderde ik ook het WWF Guianas met de vraag of zij enig idee had waar Aitkanti was. Nimmer is op mijn vraag door het WWF gereageerd. Mogelijk is Aitkanti overleden door dodelijk verstrikt te raken in visnetten of ander vistuig of afval in de oceaan.
Mogelijk leeft hij nog en is alleen de zender defect.
Ik heb echter niet het idee dat genoemde organisatie in Florida en het WWF zich hebben ingespannen om Aitkanti te traceren. Dat is triest, vooral omdat de gigantische zwemtocht van het dier van Suriname naar de kust van Wales her en der het wereldnieuws haalde.