Suriname witnesses new gold rush

Water beetle expert discovers 20 species in pristine rainforest of Suriname

Hundreds of miles from the nearest road, he canoed from camp to camp through one of the planet's few remaining untouched tropical forests, one of a band of international scientists searching for unknown plants and animals.

For almost four weeks in late summer, University of Kansas entomologist Andrew Short scoured the unspoiled tropical rainforest of Suriname, the small country located just above the equator along the north coast of South America.

Al Jazeera bericht over 'strijd' tussen IAmGold en kleine illegale goudzoekers.....

Suriname tribe must compete for gold

24-12-2010 John Terrett in Americas, Al Jazeera


As the price of gold continues to soar on international exchanges, one country in particular is benefitting from the spike.
The tiny South American country of Suriname has gold aplenty and is experiencing somewhat of an economic boom from gold mining - both legal and illegal.

The trouble is the illegal side of the industry is unregulated and therefore very dangerous for the miners who do it.

To find out more I went to Brokopondo where I watched as a truck laden with gold-riddled ore headed towards a production plant run by a Canadian mining company deep in the rain forest.

In this area IAMGOLD is the only company legally allowed to mine.

But in the middle of the land allotted to them ILLEGAL miners also extract the metal and there's precious little IAMGOLD can do about it!

The company's general manager Paul Korpi reckons roughly $40m worth of his profits have been lost to illegal mining at just one site alone.

"It's our concession but it is not our property. We're truly corporate and business guests in this country. Going in and pushing these people out is not to the way to correct a larger problem."

IAMGOLD says that while it pays royalties and taxes to the Suriname government and follows strict health and safety rules the illegal miners do not.

At IAM's mine you can clearly see the "steps" cut into its mine walls to prevent them from collapsing.

But when you travel to one of the illegal sites on IAMGOLD'S concession, there are no such "steps" in the mine wall, just a vast scar in the landscape that experts say could collapse at any moment.

Weeks ago, a mine wall at a nearby illegal site did give way, killing seven miners.

The gold rush is Suriname is prompted by the high price of the metal on world commodity markets and that means that people from all over the country and neighbouring nations come here to exploit the resources in this largely under-explored country.

No one will say openly who funds the illegal mining operations in Suriname but the feeling is it comes from the upper echelons of society. It's also a problem faced by mining companies the world over, not just here in northern South America.

The land I visited was populated by the Maroon tribe, descendents of escaped slaves who have fought vigorously for their rights over the years.

Ernest has been mining illegally on the IAMGOLD site for three years.
"I know it's wrong but I can't do it any other way. I've tried to get work with IAMGOLD. I have children so I have to do something.," he said.

"I think IAMGOLD is destroying the local environment. I am from the local tribe and we have the right to be on this property because we were here years before the Canadians. It's Suriname's gold and they're stealing it."

For IAMGOLD, putting up with illegal miners in their backyard is part of the cost of doing business in Suriname.

For the illegal miners it's a race against time to get as much of the gold for themselves as they can before it's all gone.

(Bron & foto: http://blogs.aljazeera.net/americas/2010/12/24/suriname-tribe-must-compete-gold)

Fijne Kerstdagen, een mooie jaarwisseling en een gezond, milieuvriendelijk en strijdbaar 2011 gewenst!

Geslaagde duurzaamheidsprojecten in Ecuador (Machalilla National Park) en Suriname (Trio's in Kwamalasamutu) - Artikel directeur ACT Suriname

Carbon-Based Conservation Projects in Traditional

Communities in Ecuador and Suriname: An Analysis

of Vulnerability and Conflict Potential

22-12-2010 Gwendolyn Smith, Amazon Conservation Team Suriname, University for Peace - 'The Peace and Conflict Review', Volume 5, Issue 1


The global climate mitigation effort provides an opportunity for communities that are directly dependent on local resources to receive payments for ecosystem services for the protection of headwaters and forests and the replanting of deforested areas. The general perception is that local communities have a limited ability to participate in such efforts due to a lack of understanding of technical issues. In this study, however, the involvement of communities in decision-making is seen as crucial for project success. This paper assesses the vulnerability context of two collective communities in South America by using the Sustainable Livelihood Framework. The historic development of the tribe, outside dominance, internal values, and systems for decision-making and leadership are important factors in defining vulnerability and subsequently enabling development. Local communities can buffer shocks and overcome conflict when their traditional system of peace-building and decision-making is intact, thereby ensuring flexibility, transparency, and ownership in the implementation of projects.

Introduction

The meaning of biodiversity conservation has changed since its establishment as an environmental strategy in 1992. At that time, the consensus was that that biodiversity conservation was about the protection of natural habitats and sustainable use of natural resources, and implementation of which focused on establishing protected areas to conserve the species within (Heller & Zavaleta, 2009). The majority of protected areas were established and managed by governments through funding from the United Nations, Global Environmental Fund, World Bank and other institutions. Subsequently, however, conservationists became aware that the protected area model would not be able to counter the increasing pressures on natural ecosystems because of its minimal infrastructure and personnel, averaging one field agent per 600 km2 (Kaimowitz, 2002).

When highly biodiverse areas came under the pressure of deforestation in the 1990s, the meaning of biodiversity conservation shifted towards the sustainable use of areas for ecotourism, certification of wood products, and marketing of non-timber forest products (NTFPs). For these activities, the local communities needed to be incorporated into the strategies for conservation. However, most conservation efforts have continued to ignore the needs of these, usually poor, communities by undermining their rights and livelihoods with displacement, denying them access to resources, and subjecting them to enforcement measures (Van Vliet, 2010). Conservationists are still learning about the social needs of communities and trying to successfully link biodiversity conservation and development. As a result, few of these efforts have been found profitable and conflict between local communities and protected area management are not uncommon (Southgate & Clark, 1993).

In 2007, biodiversity conservation was reframed for the second time because of the increasing effort for combating climate change. After it became evident that global forests are an important counterbalance to the world’s CO2 emissions (Ring, Drechsler, Van Teeffelen, Irawan & Venter, 2010), the United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC) agreed to compensate activities related to marketable payments for ecosystem services. These services include direct payments for protecting headwaters and forest, and indirect payments for halting deforestation and promoting reforestation (Fogel, 2002). However, these schemes are designed by and in favor of the “polluters” and are not expected to have substantial development benefits for the local communities that live in and from the forests. Once again, local communities living in the forest have to be involved, but now the schemes are more complicated due to multiple stakeholders and high-tech trading scenarios.

Studies have revealed that carbon conservation projects are top-down and often result in conflict (Boyd, Gutierrez & Chang, 2007; Hagerman, Dowlatabadi, Satterfield & McDaniels, 2010). One reason for this conflict is that local communities are excluded from decision-making, usually because of time-related factors (Corbera, Kosoy & Martinez Tuna, 2007; Van Vliet, 2010) and inadequate framing (Bisaro, Wolf & Hinkel, 2010). Second, carbon projects have marginal profits due to high start-up costs and low global emission prices (Hagerman, Dowlatabadi, Satterfield & McDaniels, 2010). Third, local communities need some form of education or interpreters to understand the technical aspects of climate change (Gray, Bilsborrow, Bremner & Lu, 2008; Berkes, Colding & Folke, 2002; Lemos, Boyd, Tompkins, Osbahr & Liverman, 2007). Boyd et al. (2007) discuss the literature on carbon projects initiated in nature-dependent communities in Latin America, finding that trustees involved in the establishment of these projects often favor technical assessment over the social issues at the grassroots level.

Carbon projects offer a unique opportunity for improving biodiversity conservation as well as the social and economic development of local forest communities (O’Conner, 2008). In the largest standing forest, the Amazon rainforest, approximately one million indigenous peoples are involved in conservation efforts to protect the source of their daily livelihood (Moran, 1993). These local communities make economic and risk-related decisions regarding the development initiatives that are presented to them. Whether or not climate change mitigation efforts can be considered among these development initiatives is presently debated. It is expected that climate change efforts will provoke conflict, especially for nature-dependent communities (Nordas & Gleditsch, 2007), yet the drivers for climate conflict are diverse and not well understood. Understanding local communities’ sensitivities to conflict, including their hidden and non-rational systems, will provide more insight into the formulation of effective carbon-based conservation efforts.

The purpose of this research is to reveal the conflict potential in traditional communities when climate change becomes a driver for biodiversity conservation. Two case studies of indigenous communities with different development levels are presented: the Trio indigenous community in the tropical rainforests of Suriname and the Agua Blanca community on the Ecuadorian coast. The study uses the Sustainable Livelihood Framework (Scoones, 2005), which takes a holistic approach in assessing the role of the individual structures and the result of their interaction when conflict is not yet occurring, as is the case with climate change. With a focus on people, the framework enables an understanding of the specific assets that are present and/or needed to overcome shocks. The result of this vulnerability analysis will be used to assess the conflict potential of each tribe by using a number of participatory methods to understand each community’s sensitivities to conflict. The Strategic Conflict Assessment guidelines from the United Kingdom Department for International Development (DFID) (2002) are used to promote a systems approach and to assess the role of the individual structures and the result of their interaction.

Livelihood context

Community livelihoods include all social and material activities required for a means of living. Community livelihood is therefore defined by social, financial, physical, human and natural assets (Scoones, 2005). Analysis of the assets is a tool used to determine an inside-out picture of a community in terms of sustainability and development. The assets are based on the primary and secondary orders of Maslow’s hierarchy of needs, consisting of shelter, food, health and safety, and security (Maslow, 1943), and make up the skeleton of the Sustainable Livelihood Framework that focuses more specifically on the interaction between the community system and the outside environment. This framework was designed to facilitate and justify donor interventions (DFID), and through the framework, donors have both an organizational and sectoral perspective into a community’s livelihood strategy. In this way, livelihood is linked to internal and external processes and automatically brought into the vulnerability-adaptation dichotomy.

Vulnerability is described as a reaction to an outside stressor and can operate on different levels and scales (Pouloitte, Smit & Westerhoff, 2009). On the community level, scholars relate vulnerability to the risk, exposure, and the sensitivity of the community-system to natural stressors such as climate events (Smit & Wandel, 2006; Hahn, Riederer & Foster, 2009). Only recently have social evaluations of community risk been included (Smit & Wandel, 2006). Because each community has different assets and vulnerabilities, each has a unique way of adapting to shocks based on their previous exposure to similar situations (Larson, 2010). In this way, vulnerability is connected to the adaptive capacity of communities.

The literature provides four types of adaptation-vulnerability analyses for climate change (Smit & Wandel, 2006). The first type focuses on modeling the impact of climate change on communities (Parry, 2002). This research avoids going into detail about the internal processes that communities undergo to adapt to changes. The second type focuses on the specific measures that are taken to adapt to change, and often chooses between different options or scenarios (Adger, Arnelt & Tompkins, 2005; Smit & Wandel, 2006). The third body of literature focuses on measures against adaptation that are holistically calculated into an overall score for vulnerability. This type of research is promoted by the global climate policy debate, seeking to compare and contrast vulnerabilities of countries (O’Brien, Leichenko, Kelkar, Venema, Aandahl, Tompkins, Javed, Bhadwal, Barg, Nygaard & West, 2004). The fourth type of research focuses on the field level experiences of communities in adapting to climate change (Petheram, Zander, Campbell, High & Stacey, 2010).

In the dichotomy of vulnerability and adaptation, the fourth body of research provides an opportunity to study community livelihood and development. Because communities do not necessarily discriminate between climate change related programs and other development opportunities (Pouliotte et al., 2009), a holistic approach can provide further insight to the choices and trade-offs between livelihood opportunities. In this line of thinking, it is assumed that a community livelihood system is not a homogenous unit, and that each type of asset, as it behaves differently to outside shocks, contributes uniquely to the overall vulnerability. However, interactions between the different assets are not sufficiently considered in this livelihood vulnerability analysis. These internal dynamics are rather hidden and have often contributed to the failure of development interventions (Chambers, 1997; Petheram et al. 2010).

Hidden constructs are important factors in societies with a high level of interdependency such as traditional communities. Many traditional societies, including those examined in the present study, are directly dependent on local natural resources. For example, in Latin America alone, traditional communities depend on the forest for 35% of their income (Boyd et al., 2007). Traditional communities are built on relational networks (Lederach, 1995), and thus undergo frequent changes over time. These changing social positions are the result of power tensions between members that correspond to a change in an individual’s social capital (organization and network) and/or human capital (skills). Such a change can then influence the availability and distribution of other assets among tribal members, including financial assets. To understand these hidden interactions between assets, an amendment is needed to the sustainable livelihood framework.

One way to consider these internal dynamics is to facilitate community participation in assessing vulnerability. Van Vliet (2010) draws on the adaptation model of Smit and Wandel (2006) to map the vulnerability for climate change from a community perspective. She found that vulnerability context is highly interactive and changes rapidly over time, similar to findings by Vogel, Moser, Kasperson & Dabelko (2007). Van Vliet (2010) proposes to use participatory vulnerability assessments for mapping risks and opportunities for development. However, this approach is only effective when communities perceive a risk. In many cases, for instance with climate change, risk is difficult to perceive (Weber, 2007).

Another approach for assessing hidden interactions is presented by Larson (2010). She underscores that understanding community perceptions is a tool to see hidden barriers and interactions that may have been missed otherwise. For example, Larson (2010) found that family health and safety are more important to communities than the health of the natural ecosystems. The research focused on the family system, which is an open system, constantly subject to change and moving in a forward direction of development. Because the family system functions at the community level, interactions between the family units (social capital) are unnoticeable. Larson’s (2010) diversity approach complements the more homogenous system practiced with the Sustainable Livelihood Framework.

To illuminate hidden local constructs, we propose to adapt the DFID Sustainable Livelihood Framework to traditional community development. Traditional community development holds the promise of future betterment based on communities’ learning processes and past, current and future assets (Chambers, 1997; Berkes, 2008). This adapted definition of development suits the dynamic nature of assets based on the collective, dependency nature of the groups. The definition implies their sacrifice of self-interest and complies with the direction of the group (Komarraju, Dollinger & Lovell, 2008). Also, the different types of assets can provide more information about the cooperative or conflict potential of development strategies. It should be noted that this methodology is specifically attuned to collective societies that capture hidden structures. The link between leadership, development, and conflict is only valid in this context, and not applicable to individualistic societies.

Within this framework of development, livelihoods of traditional communities depend on seven rather than five assets, as political and historical assets are added to the analysis of social, human, financial, natural, and physical assets. The historical asset includes the developmental path of the tribe. In tribal communities, past events are transferred from older to younger generations as teachings on ethics, enemies, events, spirits, and other symbols necessary for their cultural existence (Geertz, 1973). Historical events strengthen the collectivity of tribes (Timura, 2001), and hidden social memory drives their development approach. For instance, in the Trio indigenous community in Suriname, the tribes place great value on “keeping their word” in development projects because of a previous event in which they were scammed by another tribe (a swindler is called pianakoto).

A second community characteristic to consider is political capital. With growing westernization, tribal leaders have combined traditional leadership with western models and incorporate these into their societies. Also, man tribal leaders are involved in the global movement of human rights on indigenous peoples. For instance, the community of Agua Blanca in Ecuador has obtained both a western and traditional model of leadership succession; candidates are put forward by consensus, after which each community member votes for the preferred candidate. Thus, political ambitions are embedded in the social institution (Avruch, 1998) and seem to have an influence on their development path.

In order to understand the livelihood and development link of communities, there is a need to assess a complete picture of assets from each community, including their historical and political capital. In this way, hidden structures and processes become known and the livelihood strategies and choices can be better understood. The question of whether carbon-based conservation initiatives are seen as a valuable option for sustainable development by collective societies can then be answered. The assessment can provide more insight into the conflict potential of carbon-based initiatives in traditional societies.

Case study of community in Machalilla National Park, Ecuador

The case study was undertaken during a Conflict and International Development course from Nova Southeastern University in Ecuador in July-August 2010. Three in-depth interviews were taken from community members in a non-structured manner, including one traditional leader, one woman, and one man from the community. Leading conservationists and politicians in Ecuador provided additional information on the conservation system and visions from the Government, respectively. Impressions from the natural and cultural environment were obtained by visual observations. Document analysis was performed after return from the site. Data analysis has resulted in an ethnographic description of the livelihood strategy and conflict potential of the community, and is presented below.

Ecuador is made up of various ecosystems that provide a highly diverse landscape. One of these ecosystems is located on the Pacific coast and comprises 128,000 ha of marine and coastal habitat, and includes fog and dry forest (nature conservancy). As one of the most beautiful countrysides along the Ecuadorian coast, the region was protected by establishing a national park in 1979. However, in the 16th century, the community of Agua Blanca inhabited the region until the Spaniard colonist forcibly removed them from the land. The Spanish conquest is a significant event in the community’s historical and present livelihood, because it diminished the population until 1930s, when 45 families proudly returned to their ancestral land (historical asset).

To facilitate their return to the land, the community studied the Ecuadorian system and understood that security to land (usufruct title) was only possible with a minimum settlement of 21 families. Since their return, they have built a town and tripled the population as a community livelihood strategy. The land they occupy is full of cultural heritage. Human graves and approximately 600 traditional structures are dispersed over the territory and date back to 800-1500 BC. Bamboo huts with thatched leaves are a visual mark of internal power struggles between leaders, indicating that these (healthy) tensions have been an issue in the past. Tensions in leadership have been resolved by way of the establishment of a hybrid system of traditional and western influences (political asset).

Cultural leadership is appointed to a council of five members, consisting of a president, vice-president, treasurer, secretary, and syndicate. The council is chosen every eight years by votes from individual community members, after the candidates have been traditionally put forward. The council serves as the bridge between the community and the outside western system, especially for the discussion of the generation of income. One such activity is ecotourism. Tourism has provided financial security for the tribe for the last 22 years and in this arrangement the community receives U$ 5 from every entrance ticket of U$12 for their services as guides. Also, the women sell ceramics to tourists in a special hut near the entrance building of the tourist area. Maintaining this important income generating activity is a livelihood strategy of the community (financial asset). However, the community decided in the assemblea that the conservation of land and forest is their ethical (non-monetary) obligation to nature.

Apart from ecotourism are communities engaged in subsistence agriculture and fishing (natural asset). The Agua Blanca community members were once transporters and traders of goods to the nearby town of Puerto Lopez, reaching as far as the countries of Mexico and Peru. The community still lives traditionally from the land, and was particularly dependent on the Buena Vista River. However, since the mid-1990s, the river has lost more than 80% of its volume, most likely due to the effects of El Ni-o and climate change. Water for agricultural irrigation is now provided by a nearby lake, while drinking water is extracted from a well with a pump and piping system. The community lives fairly close to an access road, which leads to all parts of Ecuador, as well as providing for electricity and telephone access (physical asset).

The community has one elementary school with limited supplies and one teacher. The community has only a few people who studied in college. However, the role of women in the community is changing, and one woman is now functioning as treasurer in the assemblea of leaders. Tourist guides speak the national language and were trained by a not-for-profit organization in a short project. Skills are obtained traditionally and transferred through gatherings of men and women in the traditional village, which is closed off to tourists (human capital). This implies that the Agua Blanca community likes to retain its privacy regarding traditional cultural practices. One sacred activity is the collection of plants for medicinal purposes, which is practiced by the majority of the tribal members. The community sees a need for reinstating a traditional spiritual leader and currently a shaman is being trained. The candidate shaman practices Catholic religion and this fits with the missionary-established Church in the village. In this way, traditional and western cultures are embedded into one system. Thus, cultural preservation is an important part of the livelihood strategy in Agua Blanca (social asset).

Agua Blanca is experiencing the effects of climate change through drying rivers and it is aware of the possibilities for receiving monetary payments for the conservation of forests. However, the Agua Blanca community members do not have the property title to this land. The community heard from other Indians participating in carbon-based conservation that the projects initiated divisions in the tribe leading to the loss of land and culture. Until three years ago, all planning of land was coordinated by the central government. A change in the constitution gave jurisdiction to local governments to allocate and manage state matters by themselves. The Agua Blanca community is therefore reluctant to participate.

The above description of Agua Blanca demonstrates that the community adheres to certain values and beliefs embedded in history and culture and has developed its livelihood strategy accordingly. The community is practicing conservation in terms of ecotourism and can easily step into the new frame of carbon-based conservation because of their acquaintance with the money economy. Their major livelihood strategies are: 1) keeping close ties to the land, 2) population establishment and growth, 3) promoting cultural preservation and cohesion, and 4) a strong promise for conservation. These strategies are implemented through a model of compromise; as demonstrated in the case of institutionalizing the shaman and participation in outside projects. Thus, the community creates a mixed model of traditional and western systems that promotes cooperation and avoids conflict.

Case study of Trio indigenous community in Kwamalasamutu, Suriname

This case study is based on the researcher’s relationship with the Trio tribe from 2004-2010. The researcher has interacted with the Trios once a month through participant observation, conducted 15 non-structured interviews, as well as focus-group sessions with elders and community members. Additional data was acquired from research documents administered by the not-for-profit organization Amazon Conservation Team (ACT). ACT has worked with the Trios for more than 28 years in preserving biodiversity, health, and culture. The information was analyzed by the researcher and is presented in the following ethnographic description.

The Trios indigenous communities have practiced a forest culture since 4000 BC in the southern part of Suriname, near the northern border of Brazil. The formerly nomadic community has retracted to the southern part of the country out of fear of Dutch colonists and former African slaves who moved into the rainforest after 1863 (historical asset). First contact was established with missionaries, who constructed airfields and transformed the community with teachings of the bible. A conglomerate of 15 communities with shared history, culture, and language gathered together in the village of Kwamalasamutu toreceive bible school and western healthcare. Leaders are chosen by succession and the new leader is always the son of the former tribal leader. Trio tribal leaders receive a stipend from the government for time spent administrating the tribe. Decision-making processes are traditional, with power tensions, face saving, and harmony as primary features. However, the missionaries co-appoint the tribal leader to ensure domination. For the last 50 years, the Baptist religion has influenced traditional leadership by giving advice to important decision-making processes (political asset).

The Trio area consists of lowland forest with a high number of fresh water rivers that function as the main transportation routes. The Trios use a farming system that is based upon shifting cultivation of agricultural crops. Because of the large area of suitable land, the Trios are free in using the land for hunting, fishing, weapons, body care, construction materials, medicine, planting crops, and rituals (natural asset). They have no title on land but due to the remoteness of the tribe, there is no enforcement system present. The Trios have compiled an ethnographic map of their lands to convince the government to grant them the title to the land (political asset).

Trios rely on the natural environment for cash income, for example, traditional handicrafts and medicines, and the selling of live animals, bush meat, and fish. Enterprises are non-existent because most efforts are done collectively. Their physical structures – wooden houses on stilts - are made from traditional forest materials. Petroglyphs and other stone drawings, some of which are approximately 5000 years old, are found near the waterways and shelter places. The Trios do not have electricity, but running water and telephone services have recently been provided. A few houses have a generator or solar panel and obtaining electricity is a priority for the Trios. The village is about two hours from the capital by small airplane, where trade can occur. Access roads are non-existent. The village of Kwamalasamutu has one small western clinic providing healthcare for 1500 people (physical asset). One elementary school with limited human and material resources provides formal primary education to children.

The Trios use more than 100 plants for medical purposes. They also provide health services to both tribal members and outsiders. In the last year, these health services are providing a source of income to the shamans and their apprentices (financial capital). As such, the shamans make an herbal extract as a means of earning money (financial asset). Protecting the tribal recipes is an important strategy for securing Trio income. However, other non-traditional sources of income-generation such as ecotourism has not succeed due to 1) the gap between western and traditional systems and 2) a lack of familiarity with the monetary economy because of its fairly recent introduction five years ago. The community has a low level of community –based organization. Except for some women organizations, the primary organized community activity is soccer. Most families visit each other to share food and gossip. In the absence of a public social security system, community members take care of the most vulnerable groups in society, e.g., elders and youth (social asset).

The Trio youth usually do not succeed in finishing elementary school because of the cultural and language barriers (native language of Trio versus the national language of Dutch). Young women and men who do complete school usually fall back into their customary roles . However, school remains an important strategy for Trios to become part of the western society (human asset). There are opportunities for obtaining western skills through not-for-profit organizations in the areas of forest monitoring, computer skills, administrative and financial skills, leadership and communication, craft making, conflict resolution, and cooking. However, language differences often prevent the Trios from participating in development projects.

The community is aware that nature is changing and blame observed climate changes on disrespectful ways of living with the forest. The Trios possess insufficient western knowledge to understand the mechanics and opportunities of carbon-based conservation. However, conservation and acquiring land rights are high priorities for the Trios. For instance, in 2004, the Trios chief sent members to live in all corners of the land as a means of traditional demarcation. Trios have always been open to receiving monies for purchasing western goods, e.g., sugar, salt, and batteries. Western goods are seen as a status symbol. Projects are therefore seen as opportunities to create wage labor for more Trios to improve their status.

As mentioned in the above description, the Trios are opportunistically adopting new developments into their lifestyle; however, these are based on their own development goals. The exploration of Non Timber Forest Products (NTFP) has been chosen as their main activity for obtaining income; however, it is unclear if this is an intermediate activity until new and better opportunities are presented. The Trios livelihood strategy consists of: 1) acquiring the right to land and resources, 2) an openness to modernization, including western education, 3) preserving culture and potential trade secrets and 4) acquiring income for obtaining status goods in Trio society. Trios implement these strategies by accommodating outsiders into their system While beneficial in many respects, their accommodating approach can elicit conflict when outsiders provide incompatible opportunities to the tribe.

Conflict-potential for carbon-based development projects

The vulnerability assessment maintains that development projects should create a holistic picture to be able to reveal hidden structures operating in collective societies. However, the vulnerability context of the communities provides insufficient information about the potential conflicts that may occur when initiating carbon-based conservation projects. Therefore, conflict analysis gives further insights in the existing structures to overcome external shocks, the conflict actors and the dynamics that may initiate conflict between the actors, according to DFID (figure 1).

Although the literature shows that collective societies usually avoid conflict if it is not possible to resolve, the analysis demonstrates that the history of tribes is closely relates with their goals and the development of conflicts. This is underscored by Humpreys (2005), who finds that historic events play a larger role than future events in natural resource conflicts. In our analysis, the Agua Blanca community wants to reinforce their ties to the land, informed by the historical fact that they were removed from the land before. Thus, the tribes see living on the land as a priority and the issue is sensitive to conflict. Similarly, the isolated nature of Trios is now reflected in their struggle for development. Trios want to participate in development at all costs, with or without a dependency-relationship. However, implementing development projects without addressing the basic human needs of Trio people will initiate conflict.

Figure 1: Comparative analysis of conservation-related conflict potential in research areas

The conflict potential of carbon-based project is comparable to that of other development projects. Sikor, Stahl, Enters, Ribot & Singh (2010) and Petheram et al. (2010) promote the implementation of carbon projects in collaboration with other community development initiatives, because they are not seen as separate by local peoples. Development is dependent on the strength of the community to implement such projects. In Agua Blanca, the community has a well-established leadership system to deal with western development projects. The community leadership overcame the acculturation shock and created a structure that has financial authority. Such authority over finances is believed to strongly connect with communities’ decision-making ability (McDaniel, 2002). In contrast, individual leaders of the Trios tribe appear to be more interested in maintaining cultural and physical power because of ongoing struggles with outsiders and insiders (influenced by outsiders).

Similar to the Shuar tribe in Ecuador, the Agua Blanca people have maintained a traditional cultural identity while institutionalizing western development (McDaniel, 2002). Such mixed systems accommodate leaders that acquire skills in both systems, traditional and western. These leaders need to be legitimate in the eyes of westerners and their own community (Lauer, 2006), and they need to have highly developed negotiation and peacemaking skills to overcome conflicts between and within the systems. It was evident from the interviews that the community was well aware of the involvement of other communities in carbon-based development projects. Thus, Agua Blanca leadership is well connected, and maintains a strong external network, which is an indicator of overall community resilience and leadership (Bebbington & Perreault, 1999).

The Agua Blanca community has successfully transformed their traditional leadership, which was historically based on knowledge, to a system based on other resources (Lauer, 2006). In contrast, the Trio tribe seeks funding for basic needs such as health and education, by collaborating with outside funding organizations, without integrating the systems (Ziegler-Otero, 2004). This leads to a dependency-relationship, reflective of weak social capital (Bebbington & Perreault, 1999). The Trios community has not been able to overcome the external shock and is at risk of being swallowed by the outside system. In comparison, the Huaorani tribe of the Ecuadorian Amazon lived in isolation and was overwhelmed by the support for basic needs from the oil companies who were extracting oil in their territory (Ziegler-Otero, 2004).

Conclusion

This assessment sought to provide an understanding of the livelihood strategies of both communities, as well as an in-depth view of their historical values. These values are embedded in the leadership systems of each group. Because leaders are often the primary point of contact with outsiders, the leadership structure mirrors a community’s worldview, and correspondently their conflict potential. In our assessment, the Agua Blanca community attempts to balance traditional culture and practices with participation in development projects and the wider money-based economy. This mixed model of traditional and western practices is reflected in their leadership council. In the Trio community, a similar pattern is observed; however, traditional Trio leadership is less open to change and, therefore, more dependent on outsiders for decision-making, a trend which is reflected in tribal attitudes towards development.

Leadership is believed to be a significant factor in the success of development projects, especially in high-tech projects related to carbon-based conservation (Corbera et al. 2007). The ability of leaders to function within the traditional and the western system and between traditional and western systems may be more important than the educational level of a tribe. For instance, the Huaorani tribe had well educated leaders but the tribal leadership was unable to overcome the pressure of the oil companies in Ecuador and lost legitimacy in the eyes of their own peoples. As a result, conflict occurred and the leadership became divided in favor of the oil companies (Ziegler-Otero, 2004). In cases in which leadership cannot accommodate the pressures of development, conflict is likely to occur. This assessment indicates that community leadership in development projects function better when principles are based on equity. One may see inequities between traditional and western societies, therefore, as a unique opportunity for improving the social and economic equity of local forest communities (O’Conner, 2008; Boyd et al. 2007). However, as revealed in these case studies, equity between the dominant western system and traditional leadership systems does not exist. Rather, greater social stability and development should be pursued through adaptive processes.


References

Adger, W. Arnell, N. Tompkins, E. (2005). Successful adaptation to climate change across scales. Global Environmental Change 15, 77-86.

Avruch, K. (1998). Culture and Conflict Resolution. Washington, D.C.: USIP Press.

Bebbington, A. Perreault, T. (1999). Social capital, development and access to resources in Ecuador. Economic geography 75(4), 395-418.

Berkes, F. (2008). Sacred Ecology 2nd ed. New York: Routledge.

Bisaro, A. Wolf, S. Hinkel, J. (2010). Framing climate vulnerability at multiple levels: Addressing climate risks or institutional barriers in Lesotho. Climate and Development 2(2), 161-176.

Boyd, E. Gutierrez, M. & Chang, M. (2007). Small scale forest carbon projects: Adapting CDM to low-income communities. Global Environmental Change 17, 250-259.

Chambers, R. (1997). Whose reality counts? Putting the last first. London: IT Publications.

Corbera, E. Kosoy, N. Martinez Tuna, M. (2007). Equity implications of marketing ecosystem services in protected areas and rural communities: Case studies from Meso-America. Global Environmental Change 17, 365-380.

Department for International Development. (2002). Conducting Conflict Assessments: Guidance Notes. UK: London.

Fogel, C. (2002). Greening the Earth with Trees: Science, Storylines and the Construction of International Climate Change Institutions. Published Dissertation University of California, Santa Cruz.

Geertz, Clifford (1973). The Interpretation of Cultures. U.S.A: Basic Books.

Gray, C. Bilsborrow, R. Bremner, J. & Lu, F. (2008). Indigenous land use in the Ecuadorian Amazon: A cross-cultural and multilevel analysis. Human Ecology 36, 97-109.

Hagerman, S. Dowlatabadi, H. Satterfield, T & McDaniels, T. (2010). Expert views on biodiversity conservation in an era of climate change. Global Environmental Change 20, 192-207.

Hahn, M. Riederer, A. Foster, A. (2009). The Livelihood Vulnerability Index: A pragmatic approach to assessing risks from climate variability and change – A case study in Mozambique. Global Environmental Change 19, 74-88.

Heller, N. & Zavaleta, E. (2009). Biodiversity management in the face of climate change: A review of 22 years of recommendations. Biological Conservation 142, 14-32.

Humphreys, M. (2005). Natural resources, Conflict, and Conflict Resolution: Uncovering the Mechanisms. The Journal of Conflict Resolution 49(4), pp. 508-537.

Kaimowitz, D. (2002). Amazon Deforestation Revisited. Latin American research review 37(2), 221-235.

Komarraju, M. Dollinger, S. & Lovell, J. (2008) Individualism-collectivism in horizontal and vertical directions as predictors of conflict management styles. International Journal of Conflict Management 19(1), pp 20-35.

Larson, S. (2010). Understanding the Barriers to Social Adaptation: Are we targeting the rights concerns? Architectural Science Review 53, 51-58.

Lauer, M. (2006). State-led democratic politics and emerging forms of indigenous leadership among the Ye’kwama of the Upper Orinoco. Journal of Latin American Anthropology 11(1), 51-86.

Lederach, J. P. (1995). Preparing for Peace: Conflict Transformation Across Cultures. NY: Syracuse University Press.

Lemos, M. Boyd, E. Tompkins, E. Osbahr, H. Liverman, D. (2007). Developing adaptation and adapting development. Ecology and Society 12(2), 26 [online]. http://www.ecologyandsociety.org/vol12/iss2/

Maslow, A. (1943). A theory of human motivation. Psychological Review 50(4), 370-396.

McDaniel, M. (2002). Confronting the structure of international development. Human Ecology 30(3), 369-396.

Moran, E. (1993). Through Amazonian Eyes: The human ecology of Amazonian populations. Iowa: University of Iowa Press.

Nordas, R. & Gleditsch, N. P. (2007). Climate change and Conflict. Political Geography 26, 627-638.

O’Brien, K. Leichenko, R. Kelkar, U. Venema, H. Aandahl, G. Tompkins, H. Javed, A. Bhadwal, S. Barg, S. Nygaard, L. West, J. (2004). Mapping Vulnerability to Multiple Stressors: Climate Change and Globalization in India. Global Environmental Change 14, 303-313.

O’Conner, D. (2008). Governing the global commons: Linking carbon sequestration and biodiversity conservation in tropical forests. Global Environmental Change 18, 368-374.

Parry, M. (2002). Scenarios for Climate Impact and Adaptation Assessment. Global Environmental Change 12, 149-153.

Pouliotte, J. Smit, B. Westerhoff, L. (2009). Adaptation and Development: Livelihoods and Climate Change in Subarnabad, Bangladesh. Climate and Development 1, 31-46.

Parry, M. (2002). Scenarios for climate Impact and Adaptation Assessment. Global Environmental Change 12, 149-153.

Ring, I. Drechsler, M. Van Teeffelen, A. Irawan, S. & Venter, O. (2010). Biodiversity conservation and climate change: What role can economic instruments play? Current Opinion in Environmental Sustainability 2, 50-58.

Scoones, I. (2005). Sustainable Rural Livelihoods: A framework for Analysis. Institute for Development Studies Working paper 72, UK: Sussex. http://www.eldis.org/go/topics/dossiers/livelihoods-connect/what-are-livelihoods-approaches&id=23376&type=Document

Sikor, T. Stahl, J. Enters, T. Ribot, J. & Singh, N. (2010). REDD-plus, forest people’s and nested climate change. Global Environmental Change 20, 423-425.

Southgate, D. & Clark, H. (1993). Can conservation projects save biodiversity in South America? Ambio 22(2-3), 163-166.
Smit, B. & Wandel, J. (2006). Adaptation, Adaptive Capacity and Vulnerability. Global Environmental Change 16, 282-292.

Timura, C. (2001). “Environmental Conflict” and the social life of environmental security discourse. Anthropological Quarterly 74(3), pp.104-113.

Van Vliet, N. (2010). Participatory Vulnerability: Assessment in the Context of Conservation and Development Projects: A Case Study of Local Communities in Southwest Cameroon. Ecology and Society 15(2), 6 [online]. http://www.ecologyandsociety.org/vol15/iss2/

Vogel, C. Moser, S. Kasperson, R. Dabelko, G. (2007). Linking Vulnerability, Adaptation and Resilience Science to Practice: Pathways, Players and Partnerships. Global Environmental Change 17, 349-364.

Walker, P. (2004). Decolonizing Conflict Resolution: Addressing the Ontological Violence of Westernization. American Indian Quarterly 28(3,4), 527-549.

Weber, E. (2006). Experience-based and Description-based Perceptions of Long-Term Risk; Why Global Warming Does Not Scare Us (Yet). Climatic Change 77, 103-120.

Zielgler-Otero, L. (2004). Resistance in an Amzonian Community: Huaorani organizing against global economy. New York: Berghahn books.

About the Author
Nova Southeastern University, School of Humanities and Social Sciences, Department of Conflict Analysis and Resolution.

(Bron: http://www.review.upeace.org/)

Meer en meer vissoorten verdwijnen door overbevissing uit Surinaamse wateren

Overbevissing leidt tot schaarste lokale soorten

22-12-2010 door Eliézer Pross, De Ware Tijd


Paramaribo - De in Suriname veelgevraagde vissoorten zoals jarabaka, bang bang, snapper en de botervis, komen steeds minder voor in de territoriale wateren. Vooral de jarabaka wordt volgens regeringsdeskundigen de laatste tijden niet meer gevonden en wordt vanuit Venezuela gehaald.

“De situatie is ernstig. Als u navraag doet bij de visverkopers op de markt of vissers zullen zij u vertellen hoe moeilijk het is om deze vissoorten te vinden en hoe duur ze zijn geworden. Als dit zo doorgaat zullen veel kleine vissers securityguards moeten gaan worden”, zegt Mario IJspol van het onderdirectoraat Visserij van het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij(LVV).

“Overbevissing”, luidt het oordeel, als gevolg van gebrek aan controle aan de zijde van de overheid. Udo Karg, ondervoorzitter van de Surinaamse Seadfood Associatie (SSA), zegt dat de sector met lede ogen moet toezien hoe illegale buitenlandse vissers de lokale visreserves plunderen. Hoewel er onder de vorige regering een aanvang gemaakt werd met wat genoemd werd ‘de voorloper op een kustwacht’, is er geen sprake van continuïteit wegens geldgebrek.

De ‘kustwacht voorloper’ hield in, dat er sprake was van samenwerking tussen de gewapende machten en particuliere sector met een verhoogde kans om illegalen op heterdaad te betrappen. Geldgebrek zou, volgens Karg, makkelijk op te lossen zijn als de politieke wil aanwezig zou zijn. “Wetgeving” moet geconcipieerd worden om de sector zelf te laten bijdragen uit haar opbrengsten. Ook moet het mogelijk zijn dat de inkomsten uit boetes tegen overtreders gekanaliseerd wordt naar bescherming van de visreserves.

IJspol stelt nog scherper, dat de controle ook op lokale vissers te wensen over laat. “Er zijn voorwaarden en regels, maar die blijven op papier en deze worden niet gehandhaafd door het gebrek aan controle.” Dit terwijl het beleid de laatste jaren meevalt met het verstrekken van tal van vergunningen om veel meer vissersboten te laten opereren. Het gevolg is dat zowel legale als illegale vissers internationale normen overboord gooien.

LVV is op momenteel op zoek naar financiering voor het houden van surveys van de visreserves enerzijds en het aantal vissersboten anderzijds. Zulks had sedert vorig jaar afgerond moeten zijn. ‘Politiek gerommel’, zegt IJspol, heeft erin geresulteerd dat Suriname financieringsmogelijkheden heeft misgelopen van de Voedsel & Agrarische Organisatie (FAO) van de Verenigde Naties.

(Bron: http://www.dwtonline.com/)
(Bron foto: archief Kraaijer)

Leden drie commissies ordening goudsector blijven toestromen....ook na het installeren door Bouterse - Start commissies chaotisch als goudsector

Ook DC Sipaliwini in commissie ordening goudsector

21-12-2010 Starnieuws


Ook Raymond Landburg, districtscommissaris van Sipaliwini, maakt deel uit van de commissies die maandagmiddag werden geïnstalleerd door president Desi Bouterse om ordening te brengen in de goudsector. Dit maakt het kabinet van de president maandagavond bekend.

Landburg wordt toegevoegd aan het beleidsteam. Behalve de dc van Sipaliwini zijn nog twee andere leden benoemd in de drie commissies. Angelique MacIntosh neemt zitting in het management team, terwijl daarin ook het ministerie van Regionale Ontwikkeling is vertegenwoordigd. De naam van deze vertegenwoordiger is nog niet bekend gemaakt.

Dit meldt Joan Polak van het kabinet van de president aan Starnieuws. Polak stelt dat pas na de officiële installatie van de drie commissies bekend werd dat de drie hun bijdrage gaan leveren aan de ordening van de goudsector. Ze kan niet aangeven waarom de drie commissieleden later zijn toegevoegd.

Met de drie commissies wil de regering ernst maken met het voornemen om ordening te brengen in de Surinaamse goudsector. Volgens Bouterse is met name in het binnenland op dit moment sprake van een chaotische situatie.

(Bron: http://www.starnieuws.com/)

Drie commissies moeten goudsector ordenen - Maar, zitten de juiste mensen in die commissies....?

Bouterse installeert commissies om goudsector te

ordenen

21-12-2010 Starnieuws (20-12-2010)


President Desi Bouterse heeft vandaag drie commissies geïnstalleerd om ordening te brengen in de goudsector. Het gaat om een beleids-, een advies- en een managementteam.

Bouterse zegt dat het geen cliché is om te stellen dat deze installatie kan worden gekenmerkt als historisch. De regering wil met deze drie organen ernst maken met het voornemen om de totale goudsector in met name het binnenland te ordenen. “In de chaotische situatie waarin de sector zich op dit moment bevindt, vraagt het veel durf, moed en saamhorigheid om ordening te brengen”, zo zegt het staatshoofd.

In het presidentieel besluit van de installatie staat opgenomen dat de beleidscommissie specifiek als taak heeft om uitgebreide activiteiten te ondernemen teneinde de sector te organiseren. Het beleidsteam kan altijd beschikken over de overheidsdiensten die het denkt nodig te hebben. Dit team moet ook een integraal beleid ontwikkelen voor de sector, onderzoek doen of laten doen, rapporten schrijven en verslag uitbrengen aan president Bouterse.

Bouterse zei in zijn toespraak tot de leden van de drie commissies dat zij het werk en de specifieke bijkomstigheden niet moeten onderschatten. Over het algemeen wil de regering dat over alle linies van de goudsector haar gezag duidelijk en actief aanwezig is. Daarnaast horen bij de ordening het oplossen van het milieuvraagstuk, het bewaken van de volksgezondheid, sociaal-economische aspecten en veiligheid. Bouterse benadrukt dat het hier niet gaat om een ‘cleansweep’ zoals door de vorige regering was uitgevoerd in de goudvelden.

Het staatshoofd weet vooraf dat dit project en deze missie geen gemakkelijke opgave vormen. Hij gaf de drie commissies dan ook de uitdrukkelijke opdracht dat zij een goede communicatie moeten onderhouden met de pers, de lokale gemeenschap en alle andere betrokkenen. De commissies worden bij resolutie ingesteld. Minister Jim Hok van Natuurlijke hulpbronnen is belast met de uitvoering van deze resolutie.

In het beleidsteam zitten Melvin Linscheer, Rudi Roeplal, Tony van Dijk, John Courtar, Hendrik Setrosentono, Ronny Benschop, Mahinderpersad Autar, Joan Polak, Idries Taus en George Biervliet. De adviesraad bestaat uit Henk Naarendorp, Ellen Naarendorp, Winston Wirth, Patah Pawirordjo, Etienne Boerenveen, Glenn Geerlings en Glenn Gemerts. In het management team nemen zitting Gerold Dompig, Ellen Naarendorp, Ricardo Freaser, Stanley Benschop, Lesley Resida en Faizel Baarn.

(Bron: http://www.starnieuws.com/)

Noot Kraaijer:
Ter informatie deze niet onbelangrijke tekst over het commissielid Patah Pawiroredjo van milieuactivist Erlan Sleur op zijn Facebook-pagina:

'Wat voor boeven zitten er binnen de commisies?? Wie lees ik? Patah Pawiroredjo!!! de spil (hoofddader) in het politie onderzoek naar de valse mijnbouwvergunningen in het Brownsberg natuurpark. Vele goudzoekers die waren opgepakt in het BNP, liepen met valse documenten die door Patah Pawiroredjo waren opgemaakt met documenten van de ...GMD (waar hij had gewerkt) die hij met handtekening en stempel als een minister zat op te maken in de stad. Hij deed alsof het gebied aan hem was toegewezen en goudzoekers mochten tegen aan maandelijks betaling (40gr goud) goud zoeken in dat gebied dat voor meer bekend staat als het Brownsberg Natuur Park een Beschermd natuur gebied. Hiervoor is hij opgepakt en heeft weken in de gevangenis gezeten al eer hij een boeten van ongeveer 25.000 SRD had betaald. Hij is een veroordeelde boef die nu in een commissie zit om deze zelfde rommel die hij grotendeels heeft veroorzaakt, op te ruimen?? hoe kan dat?? Waar gaan we naar toe in dit land??
Hoofd Inspecteur Benschop die ook deelneemt aan deze commissie had de leiding tijdens de acties op de brownsberg in 2007, dus hij is ook van alles op de hoogte. Meneer Benschop ik roep u ook op om te protesteren tegen de benoeming van Pawiroredjo. '

Vereniging Saramaccaanse Gezagsdragers accepteert alleen eigen gebiedskaart - Kaart met natuurlijke grenzen marronstammen

Minister Diko accepteert besluit Saramaccaanse

gezagdragers

20-12-2010 De Ware Tijd


Paramaribo - De gran krutu georganiseerd door de Vereniging van Saramaccaanse Gezagdragers (VSG) heeft unaniem het programma ‘Support for Sustainable Development of the Interior’, afgekort SSDI, van de hand gewezen. Minister Linus Diko van Regionale Ontwikkeling (RO) legt zich bij dit besluit neer. “SSDI gaat niet door”, benadrukt de bewindsman. Dit programma, dat ressorteert onder zijn departement, is daarom op 15 december officieel stopgezet na overleg met de VSG.

In dit programma is 900.000 US dollar gestopt. Het gaat niet om een lening, maar om een grant en hoeft niet terugbetaald te worden.Op de sluitingsdag van de bijeenkomst te Nieuw Aurora, in district Sipaliwini, heeft Diko benadrukt dat de door de SSDI geproduceerde kaart van het gedemarqueerd gebied van de stam der Saramaccaners niet op de juiste wijze en niet in afstemming met de stam is geschied. “Als dit programma uitgevoerd is zonder de belanghebbenden en als blijkt dat de mensen het resultaat niet lusten, dan moeten wij ervan afzien”, vindt Diko.

Ondertussen had de VSG een eigen kaart geproduceerd volgens de natuurlijke grenzen en met de marronstammen. “De kaart van de VGS wordt aangemerkt als de juiste kaart”, zegt Diko.
Volgens Hugo Jabini van de VSG is de organisatie niet eraan toe gekomen de demarquering in het district Brokopondo af te ronden. RO had namelijk niet tijdig de middelen beschikbaar gesteld. De bewindsman wijst erop dat bij het aangeven van het Saramaccaans gebied in dat district er terdege rekening moet worden gehouden met gebieden zoals Berg en Dal.

Met betrekking tot de inheemse gebieden en het stamgebied van de Matuariërs (Matawai) moeten betrokken partijen in gemeen overleg uitzoeken hoe dat te regelen. RO had in het kader van de ontwikkeling van het binnenland van Suriname geld van de Inter-American Development Bank (IDB) gekregen voor technische ondersteuning van het SDDI-programma.

In totaal is voor technische ondersteuning een bedrag van 900.000 US dollar ontvangen, waarvan 720.000 door de IDB en 180.000 US dollar door de Surinaamse overheid is geschonken. Het SSDI is een inventarisatie-, onderzoeks- en kennisproject, gericht op tribale volkeren in Suriname en waarbij informatie moet worden verzameld. De verkregen informatie moet als basis dienen voor de overheid om een duurzaam ontwikkelingsprogramma voor het binnenland bewerkstelligen. Eentje dat alle bewoners ten goede komt en dat moet resulteren in verbetering van de leefomstandigheden van de binnenlandbewoners maar ook hun mogelijkheden op economisch, sociaal en cultureel gebied vergroten.

Het SSDI-programma behelst het in kaart brengen van de huidige activiteiten, gemeenschapsplanning en consultatie, en stakeholdercoördinatie. De aanpak van de landrechten, waaronder de rechten van landgebruik, vallen ook onder het programma, evenals het in kaart brengen van diverse begrenzingen, het bijeenbrengen in één kaart van de gebieden en de rechten van het traditionele gezag.

(Bron: http://www.dwtonline.com/)

Tweedaagse gran krutu Nieuw Aurora over erkenning grondrechten Saramakaners - Geen uitvoering aan vonnis eind 2007 Inter Amerikaans Hof mensenrechten!

Saramakaners vegen vloer aan met ex-minister Felisi

18-12-2010 De Ware Tijd


NIEUW-AURORA - Voor de stam der Saramaccaners zijn ex-minister Felisi van het ministerie van Regionale Ontwikkeling en (nu nog) directeur Patricia Meulenhof een afgesloten hoofdstuk. Dat bleek gisteren bij de aanvang van de gran krutu georganiseerd door de Vereniging van Saramakaanse Gedragers (VSG) in Nieuw-Aurora, in district Sipaliwini, aan de Boven-Suriname.

Gesteld is, dat Felisi als trekker vanuit de vorige regering zich niet van zijn beste zijde laten zien om oplossing te brengen in het grondrechtenvraagstuk van de Saramakaners. Directeur Meulenhof werd op gegeven moment door het traditioneel gezag verboden zich nog langer met het landrechtenvraagstuk in te laten.

“Reden daartoe is dat vertegenwoordigers van het ministerie onder haar aanvoering bij het Inter Amerikaans Hof voor de mensenrechten hebben aangegeven de VSG niet te erkennen”, zegt Steven Petrusi, VSG-coördinator voor het binnenland.

Dignitarissen uit het stamgebied zijn gisteren begonnen aan een tweedaagse gran krutu om zo van gedachten te wisselen met de VSG en regeringsvertegenwoordigers over de status en uitvoering van het vonnis van 28 oktober 2007 waarin Suriname is veroordeeld tot erkenning van de grondenrechten van de Saramakaners. De vastgestelde verplichte uitvoeringstermijn vervalt vandaag en volgens Hugo Jabini is door de Staat Suriname geen wezenlijke uitvoering gegeven aan dit vonnis.

Petrusie liet de verschillende stadia de revue passeren, waarbij de vloer werd aangeveegd met de gewezen RO-minister. Hoofdkapitein Wanse Eduards zei in zijn openingswoord als VSG-voorzitter dat de gran krutu bij uitstek de gelegenheid is om naar het stamgebeid toe meer duidelijkheid te geven omtrent de uitvoering van het Saamaka vonnis.

“Voor mij is het beleid op van de vorige regering op het stuk van landrechten een afgesloten hoofdstuk”, zegt minister Linus Diko desgevraagd. Hij zegt verder geen woord aan vuil te maken. Hij verwijst naar zijn antwoord op dit stuk naar het vervolg van de conferentie vandaag, waarop vooralsnog niet wil ingaan. Petrusi geeft aan dat met Diko een betere verstandhouding heerst. In het streven van de VSG wordt ook aandacht gegeven aan een integrale benadering, waarbij ook gefocust wordt op andere sectoren. Volksgezondheid, onderwijs en elektriciteitsvoorzieng zijn zorgpunten waarin de stam structurele verbetering zien.

De 75-jarige Kaket Soeke uit het dorp Manlobi weet het als geen andere. Hij vindt het polipersoneel niet bevoegd om voor een gedegen medische voorziening te zorgen. Het kan niet bij hem in dat leerkrachten drie weken niet op school verschijnen, terwijl de ouderbijdrage van SRD 115 wordt voldaan. “Onze eigen mensen komen ons tijdens de verkiezingenscampagnes voor de gek houden”, zegt de bejaarde man. Het dorp bevindt zich overigens al vier maanden in het donker vanwege het uitblijven van een structurele oplossing voor.

Edwin Noordzee, secretaris die namens minister Celcius Waterberg van Volksgezondheid de bijeenkomst bijwoont, zette het beleid uiteen. Er zijn maandag reeds gesprekken met minister Diko hieromtrent worden aangevangen. Het beleid voorziet in het voorzien van artsen voor het binnenland. Noordzee stelt in het vooruitzicht het beschikbaar komen van Surinaamse `artsendie binnen niet al te lange tijd in Cuba zullen afstuderen, maar eveneens Cubaanse artsen die ingezet worden in het binnenland.

(Bron: http://www.dwtonline.com/)

Newmont Mining Corp. grootste vervuiler (kwik) in Amerikaanse staat Nevada

Toxic chemical pollution down 8 percent in Nevada

17-12-2010 By MARTIN GRIFFITH, Nevada Appeal, USA


RENO — Overall releases of toxic chemicals to the environment by industry in Nevada decreased 8 percent in 2009 to 184 million pounds compared with the previous year, federal regulators reported Thursday.

Mining companies accounted for 97 percent of the releases to air, water and land covered in its annual Toxics Release Inventory, according to the U.S. Environmental Protection Agency.

The report, which also covers offsite transfers for disposal, lists arsenic, lead, zinc, manganese, antimony and mercury as the most common forms of chemical pollution in Nevada.

Air releases increased 5 percent to 1.6 million pounds, onsite land releases decreased 9 percent to 179,536 million pounds and offsite transfers for disposal climbed 27 percent to 2.3 million pounds, according to the report.

Justin Hayes of the Idaho Conservation League hailed a roughly 50 percent reduction in airborne mercury emissions from Nevada gold mines to 2,523 pounds in 2009, saying it was good news for people in Nevada, Idaho and Utah living down wind from the mines.

The emissions have been suspected of making some fish and waterfowl in the states so polluted with methylmercury they are unsafe to eat. Children and women of child-bearing age are most at risk.

Nevada's top five polluters were Newmont Mining Corp. mines in Golconda, Carlin and Battle Mountain and Barrick Gold Corp. mines in Elko and Crescent Valley, the report said.

Newmont's Twin Creek Mine in Golconda led the state with nearly 48 million pounds of total releases, followed by Barrick's Goldstrike Mine in Elko with 41 million pounds. Mining unearths lead and mercury naturally, or can produce it as a byproduct.

Mining officials have maintained EPA's figures are misleading. While the agency considers the chemicals to be released because they are displaced, most often the elements are fully contained in waste rock or soils, they said.

The state of Nevada began requesting voluntary reductions in mercury emissions in 2001 and adopted mandatory controls in 2006 at 15 gold facilities in the state. The federal EPA also is moving ahead with plans to cut mercury emissions from Nevada gold mines.

John Hadder, director of the Reno-based conservation group Great Basin Research Watch, said the reduction in airborne mercury from mines shows the state program is working.

“Our position is we want to see mercury emissions reduced as low as possible,” he said. “The Nevada program is producing good results and we hope it'll continue to produce even better results as time goes by. If the EPA standards can improve on that, that's great.”

But Hadder questioned Nevada's reported 8 percent overall reduction in releases of toxic chemicals in 2009, saying it could stem from a production slowdown instead of cleaner manufacturing processes.

(Bron: http://www.nevadaappeal.com/)

Noot Kraaijer:
Newmont Mining Corp. grootste vervuiler (kwik) in Amerikaanse staat Nevada en deze goudmijngigant gaat 'mijnen' in het Nassaugebied (!!!). Ga even googelen en ontdek wat dit bedrijf in o.a. Indonesie, Ghana, Peru en dus ook in de VS aan milieuschade en mensenrechtenschendingen aanricht en heeft aangericht. Lees ook dit artikel: http://kraaijer-schrijft.blogspot.com/2010/01/wordt-nassaugebied-suriname-prooi-voor.html.

Met een korte documentaire wordt de Guiana dolfijn in Suriname niet beschermd....

Documentaire 'I love dolphins' gepresenteerd

15-12-2010 Starnieuws


Het Green Heritage Fund Suriname (GHFS) presenteerde dinsdagmiddag in TBL Cinemas de documentaire ‘I love dolphins’ van Hester Jonkhout. Een film die eigenlijk elke Surinamer zou moeten zien.

Vroeger pakte Moen onmiddellijk zijn geweer zodra hij iets zag bewegen in het bos. Met de buit kon hij twee dingen doen: zelf opeten of verkopen. Maar in de loop der jaren voelde Moen zich daar toch niet zo lekker onder. Helemaal niet toen hij met zijn zelfgebouwde boot dolfijnentours begon te organiseren. Op een dag trof hij een dolfijn aan die in een visnet verstrikt was geraakt. Het klaaglijke gefluit van de dolfijn sneed hem dwars door de ziel. Moen aarzelde niet, pakte de dolfijn in beide handen en zag kans het dier te bevrijden. De dolfijn bleef vervolgens de rest van de middag in de buurt van zijn boot vóór hij terugzwom naar zijn maatjes. Jagen doet Moen tegenwoordig niet meer. Dat hoeft ook niet: hij kan de laatste tijd heel aardig rondkomen als touroperator.

In de documentaire ‘I love dolphins’ van Jonkhout, die eerder in opdracht van het Green Heritage Fund Suriname (GHFS) de film ‘I love Loesje’ over luiaards maakte, gaat het niet alleen om het verhaal van Moen. De film gaat vooral over de 125 Guiana dolfijnen in de monding van de Surinamerivier. En, niet in de laatste plaats, over de noodzaak om hun leefgebied te beschermen.

Dat is een van de doelstellingen van het GHFS: bescherming van het dolfijnengebied. Want de Guianadolfijn mag dan wel een beschermde status hebben, dat geldt niet voor hun leefgebied in Suriname. De vijftien tot twintig vierkante kilometer waar de dolfijnen rondzwemmen raakt vervuild en wordt flink bevist, terwijl er ook steeds meer toeristen op af komen. Daarom heeft het GHFS in 2005 een speciaal dolfijnenprogramma opgesteld, vertelt Monique Pool, oprichtster en drijvende kracht achter het fonds: “We maken ons sterk voor een zogenoemde ‘marine protected area’, een beschermd gebied op het water. Zo kunnen we het ecosysteem zoveel mogelijk intact laten.”

Een onderdeel van het programma is de aanleg van een databank. Elk weekend zijn vrijwilligers in touw om de dolfijnen te tellen, te fotograferen en te identificeren. Tegelijkertijd wil het GHFS het publiek zo goed mogelijk informeren over de dolfijnen, zegt Pool: “Hopelijk komen steeds meer mensen tot het besef dat we zuinig moeten zijn op het milieu en de dieren die daarin voorkomen. Daar komen toeristen op af en zolang we daar op een goede, verantwoorde manier mee omgaan, kunnen alle partijen daar beter van worden. De vissers, de verschillende ministeries, touroperators en milieu-organisaties, maar om te beginnen de dolfijnen zelf.”

Pool hoopt dat de film de komende tijd een paar keer op de Surinaamse televisie wordt vertoond: “Dat zou het bewustzijn onder het publiek vergroten. We zijn nog op zoek naar sponsors om de film op tv te brengen.” Het is de bedoeling dat de documentaire verspreid wordt onder milieu-organisaties die de film op hun beurt kunnen vertonen. Verder krijgen donateurs van het Green Heritage Fund ‘I love dolphins’ op dvd.

Diederik Samwel

(Bron: http://www.starnieuws.com/)
(Bron foto: archief Kraaijer)

Noot Kraaijer:
Help je hier de dolfijnen mee of het Green Heritage Fund Suriname....?, of er inmiddels een voor dolfijnen veilig leefgebied is gecreeerd blijft onduidelijk. Op de website van het GHFS is bijzonder weinig informatie te vinden over acties, activiteiten en dergelijke. En slechts twee links naar volgens het GHFS interessante artikelen. En dat zijn artikelen uit notabene mei en augustus 2007 (!) over de hersenen van dolfiijnen en over de Yangtze rivierdolfijn in China. Geen enkele link naar websites met interessante informatie over (rivier)dolfijnen. En dat wil het GHFS toch doen? Informatie verstrekken aan geinteresseerden?

Het lijkt erop dat het GHFS nauwelijks een natuurbeschermingsorganisatie te noemen is die serieus en diepgaand onderzoek doet, maar meer een fonds en wat dat betreft is de naam GHFS juist gekozen. Van enige kwalitatief goede informatieverstrekking is nauwelijks sprake en met alleen maar het inventariseren van de dolfijnen en je voordoen als een belangrijke milieuorganisatie red je deze unieke dieren niet.....

Goudzoekers Brownsweg willen 1000 hectare Brownsberg natuurpark voor goudwinning - Nu zal blijken in hoeverre Stinasu haar natuur beschermt

Porknokkers azen op goudwinning natuurpark

14-12-2010 door Fenny Zandgrond, De Ware Tijd


BROKOPONDO - Gouddelvers van Brownsweg, georganiseerd in Stichting Ahala, willen een deel van het Stinasu Natuurpark in Brokopondo voor het mijnen van goud. "Er is goud in het natuurpark en de lokale mensen moeten eten", vergoelijkt Ahala-voorzitter Bisai Alida de wens van de porknockers.

Het gaat om ongeveer 1.000 hectare terrein van het totaal van 8.000 hectare dat de overheid in erfpacht heeft afgestaan aan Stichting Natuurbehoud Suriname. Alida verzekert dat na verkrijging van het gebied, zijn organisatie zal blijven waken dat de twee toeristische badplaatsten - de Irene- en Leovallen - niet vervuild raken. Stinasu-directeur Frans Kasantaroenoe geeft tegenover de krant aan, dat Ahala dit plan in de gesprekken die tot nu toe zijn gevoerd niet op tafel heeft gelegd. Stinasu is geen voorstander van gouddelvers in het natuurpark, maar wil op vredige wijze de kwestie oplossen met de bevolking. Kunnen partijen geen overeenstemming bereiken, dan blijft als enige optie over, teruggave van het terrein aan de overheid.

Stinasu wil officieel vastleggen of de tientallen porknockers daadwerkelijk in haar concessie opereren. Met Ahala is afgesproken de opmeting te laten plegen door de universiteit van Suriname evenals een studie over de conditie van het gebied. Alida weet zeker dat de gouddelvers, merendeels afkomstig uit de dorpengroep Brownsweg, in het natuurpark bezig zijn. Hij geeft aan dat Ahala als plan heeft een nieuwe afbakening van het natuurpark te laten doen waar de goudvoorkomens zijn. Met Stinasu wil de organisatie afspreken de jacht te beperken en activiteiten te reguleren, zodat er voldoende goud voor de leden blijft en de toeristische trekpleisters niet aangetast worden door wildgroei.

"Naast de dieren is er ook goud en de mensen in de gemeenschappen hebben werk nodig om zichzelf en hun gezin te onderhouden", benadrukt de Ahala-voorman. Het gaat om een andere groep porknockers dan die werken op Kraboedoin, een gebied dat ruim dertig kilometer verwijderd is van het natuurpark. Alida weet dat Stinasu begin 2000 al 1.000 hectare heeft moeten afstoten vanwege illegale activiteiten van Braziliaanse gouddelvers.

Deze hebben het gebied volledig verlaten en nu zijn alleen dorpelingen actief in de omgeving Witikreek en langs het Stuwmeer.

Het plan is de 1.000 hectare uit te mijnen en met de gegenereerde middelen de grond te rehabiliteren en klaar te maken voor agrarische gewassen. Desgevraagd ontkent hij dat de goudhonger zodanig groot zal blijven dat ook de rest van het natuurpark wordt opgeëist.
Dit voornemen wil de groep ook voorleggen aan minister Jim Hok van Natuurlijke Hulpbronnen en een verzoek is aan de bewindsman gedaan om ontvangen te worden.
Op deze uitnodiging wordt nu gewacht.

Kasantaroenoe legt dWT uit dat Stinasu een conflictsituatie met de lokale bevolking wil voorkomen. Hij weet dat de hoge goudprijs de winning zeer aantrekkelijk maakt. De stichting heeft nu 8.000 hectare in bezit en opteert voor nog 4.000 hectare en wil het areaal behoeden van een invasie van gouddelvers. Met de dorpelingen wil hij afspraken maken om niet verder het natuurpark in te gaan, daar goudwinning de doelstelling van zijn organisatie aantast.

Naar zijn mening heeft Ahala zich positief en coöperatief opgesteld. "Je moet blijven praten, monitoren en contact houden met de lokale bewoners", denkt hij. Recent onderzoek heeft uitgewezen dat de vallen, de belangrijkste attractie van het recreatieoord Brownsberg, niet zijn vervuild. De porknockers mijnen daarvan nog ongeveer vier kilometer verwijderd. Kasantaroenoe geeft aan dat Stinasu als missie heeft het natuurtoerisme te bevorderen, evenals onderzoek naar en educatie over het leven in het ongerept milieu. De activiteiten worden vanuit het gastenverblijf te Brownsberg uitgevoerd.

(Bron: http://www/dwtonline.com)
(Bron foto's: archief Kraaijer)

Houttransporten over de weg nauwelijks door SBB gecontroleerd - Veel vervoerders negeren wetgeving

Controle SBB op houttransporten is knudde

08-12-2010 door Isaak Poetisi, De Ware Tijd


Paramaribo - Menige vervoerder van hout(materialen) heeft lak aan wettelijke voorschiften. Zo blijkt althans uit het veel voorkomend straatbeeld van overbeladen kleine en grote vrachtwagens. De toegestane laadhoogte tot de rollbar wordt daarbij schromelijk overschreden. Toezicht van met name de Stichting voor Bosbeheer en Bostoezicht (SBB), die controle moet uitoefenen op vrachtvervoerders op de openbare wegen, schiet eveneens schromelijk tekort.

Vervoerders die vanuit het binnenland naar Paramaribo via de Indira Gandhiweg, de Maarten Luther Kingweg of de Oost-Westverbinding rijden, passeren minsten twee SBB-posten. Toch rijden velen door en wordt niet opgetreden tegen overtreders.

dWT foto/ Stefano Tull
Een vervoerder plaatst één van de Walabapalen die van de pick-up is gevallen, wederom op de vracht. Vervoerders van hout- en houtmateriaal lijken het niet nauw te nemen met de geldende voorschriften.

Dat terwijl op de website van de SBB wordt vermeld dat volgens de Wet Bosbeheer en een beschikking van het Ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen, een vervoerbiljet van toepassing is bij het transport van producten uit de bosexploitatie. Vervoerders zijn daarom verplicht zich aan te melden op elke SBB-post die zij passeren.

Dhiraj Kuldipsingh van de Algemene Surinaamse Hout Unie zegt dat zijn leden steevast wordt voorgehouden de regels na te leven. “Maar uiteindelijk is de SBB verantwoordelijk voor de uitoefening van effectieve controle op de weg”, zegt Kuldipsing. Hij gaat ervan uit dat bonafide actoren in de bos- en houtsector bewust zijn van de gevolgen van het niet naleven van de wettelijke voorwaarden. Door de SBB worden drie soorten vervoersbiljetten uitgegeven voor het transport van rond- en paalhout, gezaagd hout en overige bosproducten, zoals houtskool, draadpalen, singels en palmbladeren.

De boswachters controleren of hetgeen wordt vermeld op het vervoerbiljet overeenkomt met wat daadwerkelijk vervoerd wordt. Kuldipsingh veronderstelt dat dat dus ook gebeurt met de manier waarop de vrachtwagen is beladen. Dit vervoersbiljet is een document dat in viervoud moet worden opgemaakt. Het dient als een aangifte voor het vervoer van gewonnen bosproducten. Gebleken is dat deze wet ook in het belang is van de belanghebbenden. Deze maatregel heeft overigens als doel het vastleggen van de herkomst van producten, het beschermen van de eigendommen van de staat, beschermen en waarborgen van eigendommen van de bosexploitanten en vastleggen van de afgevoerde producten.
(Bron & foto: http://www.dwtonline.com/)

Grote goudvoorraden op eilandje Linsedede in de Lawa bedreigt Wayanabewoners

Inheemsen op goudrijke eiland bedreigd met uitzetting

08-12-2010 door Isaak Poetisi, De Ware Tijd


Paramaribo - Een inheems dorp op het eiland Linsedede in de Lawarivier (Zuidoost-Suriname) wordt met uitzetting bedreigd. Het woongenot van de iets meer dan dertig inwoners wordt verstoord sinds de ontdekking van grote goudvoorkomens op dit heuvelachtige eiland. De activiteiten namen twee maanden geleden in alle heftigheid toe met de invasie van een grote groep gouddelvers uit onder meer Lagatabiki en Ampoma Tapoe. Ook Brazilianen doken op in het gebied.

De bedreiging gaat uit van de dissidente kapitein Nawang Doea en basya Ramon Finiwe van het grootste Alukudorp Cottica. De dignitarissen worden bijgestaan door een horde aanhangers aangevoerd door Baltus Doea, een pastoor van de plaatselijke Volle Evangelie Gemeente.

Deze twee gouddelvers zijn ten dode opgeschreven als de grondmassa afbrokkelt. De zoektocht naar het edelmetaal drijft illegale porknokkers tot de vreemdste capriolen. Alle veiligheidsvoorschriften worden daarbij overboord gegooid.

Zij claimen het eiland als hun traditioneel stamgebied. Het tweetal facilieert de gouddelvers. Kapitein Doea is eerder in opspraak geweest, nadat hij samen met een vrouwelijke kapitein kort geleden ertoe overging om geld op te eisen van Chinese winkeliers en gouddelvers in het stamgebied van de Aluku. Als voorwendsel gaven zij aan met toestemming van regeringsautoriteiten te handelen. Dit gebeurde na een kennismakingsbezoek van een afvaardiging van de Alukustam aan de minister van Regionale Ontwikkeling (RO), Linus Diko.

Klacht bij president
Districtscommissaris Raymond Landbrug van Sipaliwini met deze situatie geconfronteerd, zegt dat in april dit jaar de overheid al genoodzaakt was om met behulp van de politie, illegale Brazilianen te verwijderen uit het gebied. De krant verneemt van bewoners, dat militairen die in de omgeving waren moesten ingrijpen om erger te voorkomen bij onderlinge ruzie tussen Aluku’s. “Zolang het belang van Surinamers in het geding is, zal de politie ernaar toe gedirigeerd worden om onderzoek te doen”, verzekert Landbrug.

Kapitein Ricardo Pane zegt telefonisch vanuit Galibi – waar momenteel een 5-daagse conferentie van de Vereniging van Inheemse Dorps hoofden (VIDS) wordt gehouden – dat binnen de organisatie zwaar wordt getild aan de ontstane situatie in het bedoeld gebied. “De conferentie heeft dit voorgelegd aan de kapitein tevens assembleelid Lesley Artist, die dit probleem bij president Desiree Bouterse heeft aangekaart”, zegt Pane. De inheemsen hebben zich onder leiding van kapitein Kanaidoe in de jaren ‘80 met instemming van de Aluku’s gevestigd op het eiland. Zij behoren tot de stam der Wayana’s en komen oorspronkelijk van het stroomopwaarts gelegen Wayana dorp Anapaike. Hun voortbestaan wordt bedreigd, omdat de oprukkende goudzoekers al tot 200 meter van hun woningen zijn genaderd en kostgrondjes hebben vernield.

Tirannie
Alukugranman Emanuel Jacobi spreekt zijn afkeuring uit over het onmaatschappelijk handelen van de dignitarissen. Hij heeft in augustus dit jaar de alarmbel geluid over wat hij noemt de invasie van honderden Brazilianen en Chinezen die het leefgebied van zijn stam steeds meer innemen. De Granman is gisteren vanuit Paramaribo, waar hij voor enige tijd om gezondheidsreden verbleef, naar zijn stamgebied vertrokken.

Een 20-tal Aluku’s die de andere kant van het eiland bewonen hebben het ook niet gemakkelijk. De gouddelvers zijn hun woningen al tot op 500 meter genaderd. Een bewoner die door de tirannie van het tweetal momenteel zware verliezen lijdt en die zijn naam niet in de krant vermeld wil zien, zegt dat de pastoor en de kapitein een ‘obia’ in het bos hebben geplaatst. Op die manier worden de bewoners angst aangejaagd om hen te beletten hun kostgrondjes te betreden. Ene Otini moet nog eens ervoor zorgen dat de bewoners de toegang tot de kostgrondjes wordt ontzegd. “Mijn investeringen zijn onder verantwoordelijkheid van Doea en de pastoor door anderen in gebruik of vernield”, zegt de eilandbewoner.-.

(Bron & foto: http://www.dwtonline.com/)

Op J.A. Pengel in beslag genomen negen zangvogels leveren op veiling bij Natuurbeheer 2.000 Srd op

Veiling zangvogels brengt ruim SRD 2.000 op

02-12-2010 door Milton Hubard, De Ware Tijd


Paramaribo - De veiling van negen in beslag genomen zangvogels heeft de staatskas gisteren SRD 2.190 opgeleverd. De vogels zijn op 24 september op de Johan Adolf Pengelluchthaven bij een vertrekkende Nederlander onderschept. De man werd onmiddellijk aangehouden en ingerekend door de politie van Zanderij. Boetes tot SRD 4.000 kunnen aan overtreders worden opgelegd. In totaal ging het om elf picolets en drie rowti’s.

Vijf van de vogels stierven nog voordat ze op de veiling belandden. Hoofdjachtopziener bij Natuurbeheer, Roy Ho Tsoi, benadrukt ten overvloede dat de export van deze zangvogels verboden is.

Een koper telt over de vijf gestorven vogels heen geld neer voor zijn aankoop, gisteren op de vogelveiling door Natuurbeheer op haar complex aan de Cornelis Jongbawstraat. De vogels zijn onderschept bij een Nederlander die de vogels daar voor bedragen tot 1.000 euro per stuk zou doorverkopen.

De prijs, die kan oplopen tot 1.000 euro per stuk, en de grote vraag naar deze vogels in Nederland, moedigen
smokkelaars echter aan alles te doen om deze dieren illegaal het land uit te krijgen. “Smokkelaars gebruiken tegenwoordig allerlei verbeterde technieken”, benadrukt Roy Ho Tsoi. Zo worden vanwege de speciale bagagescan bijvoorbeeld geen kooitjes gebruikt, omdat het metaal dan snel zou opvallen bij het scanningsproces. De 37 jachtopzieners van Natuurbeheer zijn er volgens Ho Tsoi te weinig om heel Suriname te controleren.

Jaarlijk worden er gemiddeld vier van dit soort veilingen gehouden. Vooral de douane op luchthaven Schiphol in Nederland heeft dit jaar geregeld gesmokkelde dieren uit Suriname in beslag genomen: van zangvogels tot reptielen. Recent ontstond er ook enige beroering over berichten dat een amfibie-aquarium in Groot Brittannië de in Suriname endemische blauwe gifkikker, lokaal bekend als okopipi, zal fokken.

(Bron & foto: http://www.dwtonline.com/)

Noot Kraaijer:
De beroering over de blauwe gifkikkers die gekweekt gaan worden in het Blue Planet Aquarium in Cheshire Oaks, Engeland, werd feitelijk veroorzaakt door berichtgeving in de Ware Tijd en de onkundige reacties uit het veld van natuurbeschermingsorganisaties in Suriname. De kweek van deze kikker is buiten Suriname namelijk heel normaal, niet bijzonder en de diertjes zijn dan ook te vinden in diverse huiskamers in Nederland, Engeland, Duitsland, Belgie, de VS en andere landen. Voor een paar tientjes (euro) kun je via het internet een blauwe gifkikker bestellen/kopen. Ook de blauwe gifkikkers waarmee gekweekt gaat worden in Engeland waren waarschijnlijk van kwekers afkomstig. Opmerkelijk is wel dat zich buiten Suriname waarschijnlijk meer 'zeldzame' Surinaamse dendrobates azureus bevinden dan in hun oorspronkelijke leefgebied, het Sipaliwini savannegebied.
In het januarinummer van het Surinaamse maandelijkse opinieblad Parbode (http://www.parbode.com/) verschijnt een groot researchartikel over de wereldwijde handel in en kweek van de Surinaamse blauwe gifkikker met reacties van handelaren, kwekers en deskundigen in Nederland, Belgie, Suriname en Amerika.