07-08-2011 Wereldomroep
De strijd tegen het wassende water. Sinds jaar en dag kampt het district Coronie met het stijgende zeewater. In 2004 stond het de bewoners tot aan de lippen. De politiek nam een besluit: er moest een dijk komen. Nog drieënhalf jaar en dan moet de dijk klaar zijn. Hoe gaat het tot nu toe?
Door Hannah Aukes
"25 jaar geleden moest je drie kilometer de zee in lopen voordat je het water aan kon raken. Moet je nagaan hoe de kust afkalft als er niet wordt ingegrepen.” Coördinator Johan van de Wal van de Nederlandse bouwer MNO Vervat werkt al drie jaar aan het dijkproject bij Coronie. Vanuit zijn terreinwagen bekijkt hij de dijkwerkzaamheden; de bouw van een 14 kilometer lange zeewering die de bewoners van Totness tot Burnside moet beschermen tegen het water.
Een ansichtkaart van Coronie. Houten huizen steken af tegen frisgroene landschappen. Modderbanken, mangrovebossen en kokospalmen vullen het kader daarbuiten. Niet voor niks werd het vruchtbare Coronie het district van melk en honing genoemd. Nog steeds is er een aantal imkers actief, maar de rijstsector is nagenoeg verdwenen. Het oprukkende zoute water verziltte de oogst.
De juiste balans tussen zoet en zout water, waarbij de gewassen het beste gedijen en de mangrove als natuurlijke dijkbescherming zijn werk doet, is al jaren verstoord. Het resultaat van een stijgende zeespiegel, de inpoldering en slecht onderhoud van dijken en dammen. Met 2004 als dieptepunt. Het water reikte tot en met de Oost-Westverbinding aan toe en de politiek greep in: er zou een dijk komen.
Droge voeten
Nu, ruim zeven jaar later, zien de dijkbewoners de komst van de dijk met enthousiasme tegemoet. Nu al biedt de dijk in aanbouw ze voordelen. Bewoonster Jessica Creton toont het erf in haar achtertuin, waar de dijk doorheen loopt. Ze weet nog goed dat het erf vroeger twee keer per dag blank stond, tot 30 cm hoogte. "De dieren, de gewassen, alles leed eronder. Maar nu is dat verleden tijd. We hebben droge voeten, geweldig! En zo kunnen we zelfs zonder hinder van het zoute pompoenen en kokosnoten verbouwen.”
Ook pomphouder Dipopawiro knikt tevreden. Vroeger zat hij in de rijstbouw, maar door de infiltratie van het zeewater stopte hij ermee en leeft hij sindsdien van zijn pompstation. “De dijk beschermt ons tegen het water en brengt zo het leven in Coronie weer wat op gang,” zegt de voormalige boer.
Laat het water stromen
Alex Feller, voorzitter van Actie Comité Herstel Noorder Coronie Polder, heeft echter geen goed woord over voor hoe er destijds tot de dijk besloten werd: “Schandalig vind ik het, criminelen zijn het! Bestaande studies hadden eigenlijk moeten leiden tot een ander besluit: geen dijk, maar de herintroductie van het oude poldersysteem.”
Feller, afstammeling van een oude slavenfamilie, staat met een zonwerend t-shirt op zijn hoofd te ploegen op het erf bij zijn oude houten familiehuis uit begin 19e eeuw. Al jaren is zijn credo en zijn strijd: laat het water stromen! Het gaat hem om de natuurlijke afwatering van het zoete water via herstel van het koloniale afwateringssysteem.
“Mijn voorouders hebben dit polderstelsel opgebouwd. Ik ben de Nederlanders dankbaar voor dit systeem: het werkte. Maar nu gooien de Nederlanders het kind met het badwater weg. Ik stel ze hier verantwoordelijk voor!”, zegt Feller. Zijn vrees is de erosie en extra verstoring van de natuurlijke balans door de bouw van de dijk. Hij is met zijn advocaat bezig om de staat ervoor aan te klagen. “De kosten van de bouw komen neer op 20.000 euro per Coroniaan. Terwijl het de dood in de pot is!”
Natuur handje helpen
De hydroloog Sieuwanath Naipal, verbonden als professor aan de Anton de Kom Universiteit, houdt er weer een andere mening op na. Hij is het met Feller eens dat hij kiest voor de meest natuurlijk weg, maar hij gelooft dat de natuur wel een handje geholpen moet worden. Naipal bekleedt de leerstoel Land- en Waterbeheersing en is onder andere gespecialiseerd in de aanwas van mangrove als natuurlijke dijkwering. Met zijn studenten is hij juist een meting aan het doen op een stuk grond van de universiteit aan de kant van Totness, en constateert dat de mangrove zienderogen aan het groeien is.
“We moesten ingrijpen in 2004, dat is een ding dat zeker was. De dijk zoals hij er nu is, zonder de rotsen erop, beschermt ons tegen het water.” Hij wijst op de dijk en vervolgt dan: “Maar let op, en dit is belangrijk: ik pleit ervoor om van de nood een deugd maken. Laat die geplande stenen achterwege en bouw dammen in, zodat het zoete water kan stromen en de mangrove kan groeien.” Een beetje Feller, een beetje MNO, een beetje van de natuur? De strijd tegen het water lijkt nog niet uitgestreden.
(Bron: http://www.rnw.nl/suriname/article/waterbeheersing-coronie-kan-ook-anders)
(Bron foto: archief Kraaijer)
0 comments:
Een reactie plaatsen